fotografia ślubna małopolska   małopolska małopolskie
fotografia ślubna małopolska

Fotografia Ślubna Małopolska, Wideofilmowanie Małopolska


                                                                                                                                           fot.Alena Ozerova/fotolia.pl

Nasza firma zajmuje się kompleksowymi usługami fotograficznymi. Posiadane umiejętności oraz zdobyte doświadczenie w  połączeniu z profesjonalnym sprzętem marki Canon, gwarantują udane zdjęcia od strony technicznej, ale nie tylko. Staramy się  aby  zdjęcia oddawały nastrój i emocje obecne w tym wspaniałym dniu, tak aby po latach przy oglądaniu albumu ślubnego,  mozna  było przeżyć je ponownie. 
Każdy Ślub traktujemy jako indywidualne i niepowtarzalne wydarzenie. Dlatego otrzymujecie zdjęcia tylko najwyższej jakości,  poddane wcześniej stosownej obróbce graficznej. Posiadamy własne Laboratorium Fotograficzne, gdzie wykonujemy odbitki z  Waszego Ślubu. Dlatego mamy bezpośredni wpływ na Wasze zdjęcia od początku do końca. Dzięki temu szubko otrzymujecie   Wasze zdjęcia. 

Wykonujemy również wideofilmowanie imprez okolicznościowych, ślubów, komunii, studniówek. gwarantujemy szybki czas realizacji i najniższe ceny w Małopolsce. Oferujemy także wideofilmowanie Full HD na Blu Ray.

Realizujemy zlecenia fotograficzne oraz wideofilmowania głównie w województwie małopolskim, nie pobieramy opłaty za dojazd na terenie Małopolski.

Wykonujemy fotografie szkolną. Zdjęcia szkolne na terenie szkół. Mamy najniższe ceny fotografii szkolnej w całym kraju.

 
OFERTA 2013
FOTOGRAFIA&VIDEOFILMOWANIE - 1950 ZŁ

zobacz nasze realizacje na YouTube
2013 Fotograf Małopolska - fotografia ślubna małopolska.
Wideofilmowanie Małopolska, Kamerzysta Małopolska 








































Małopolska – kraina historyczna Polski, obejmująca obecnie południowo-wschodnią część kraju, w górnym i częściowo środkowymdorzeczu Wisły oraz w dorzeczu górnej Warty. Stolicą regionu jest Kraków.

Nazwa Małopolska (łac. Polonia Minor) została po raz pierwszy użyta w źródłach pisanych w 1411 r.[1], a potwierdzona została dopiero w roku 1493 w Statucie Piotrkowskim króla Jana Olbrachta[2] (podczas obrad dwuizbowego sejmu walnego w Piotrkowie w latach 1493–1496)[3] celu odróżnienia tej części państwa od Wielkopolski (łac. Polonia Maior). Pierwotne znaczenie tej nazwy nie jest pewne – słowa maior i minor można odczytywać tu w kilku kontekstach (nie tylko najbardziej oczywiste większa – mniejsza, ale też np. starsza – młodsza, rozszerzona – właściwa).

Administracyjnie położona jest w województwach: małopolskim,świętokrzyskim, lubelskim (zachodnia część), podkarpackim (zachodnia część), łódzkim (wschodnia część), mazowieckim (część południowa), śląskim(wschodnia i północna część).

Najwyższym szczytem Małopolski są Rysy (2499 m n.p.m.).

Na obszarze Małopolski wykształciły się regiony kulturowe posiadające własne nazwy: Podhale, Powiśle Lubelskie, Radomskie,Sądecczyzna, Zagłębie Dąbrowskie, Zagłębie Krakowskie, Żywiecczyzna.

Z Małopolską związanych jest ponadto wiele grup etnograficznych posiadających własne obszary zasięgu kulturowego.

Małopolska graniczy na zachodzie ze Śląskiem i Wielkopolską. Granicę między Małopolską a Wielkopolską stanowi częściowo górnaWarta oraz środkowa Pilica.[potrzebne źródło]. Na południowym zachodzie tradycyjną granicą ze Śląskiem jest rzeka Biała – granica między dawnymi diecezjami wrocławską i krakowską. Na południowym zachodzie granica biegnie szczytami Beskidu Śląskiego:Klimczok, Barania Góra, Ochodzita. Teren księstwa: księstwa oświęcimskiego i zatorskiego w latach 1179–1445 było we władaniu książąt opolsko-raciborskich, następnie cieszyńskich, a także króla czeskiego. Na wysokości miast Czechowice-Dziedzice, Pszczynai Bieruń rzeką graniczną jest Wisła aż do ujścia Przemszy którą dalej biegnie granica.[potrzebne źródło] W Górnośląskim Okręgu Przemysłowym granicą jest Brynica. W latach od 1331 do 1817 Imielin, Kosztowy i Chełm Śląski były własnością biskupów krakowskich. Do 1179 kasztelania bytomska była częścią Małopolski.

Północą, mazowiecko-małopolską granicę stanowi Pilica oraz Liwiec. Na wschodzie graniczy z Rusią Czerwoną. Południowa granica Małopolski to granica Rzeczypospolitej (z wyjątkiem Spiszu i Orawy). Północna, południowa oraz wschodnia granica Małopolski niemal w całości pokrywa się z granicami dawnych województw w czasie I Rzeczypospolitej: krakowskiego, sandomierskiego i lubelskiego[6

Prawie cały region znajduje się w dorzeczu Wisły, tylko niewielkie zachodnie i południowe krańce znajdują się w dorzeczu Odry i Dunaju.

Źródła wód mineralnych znajdują się w Pieninach i Beskidzie Sądeckim, gdzie występują wody „szczawy”. Znajdują się tam liczne uzdrowiska z wodami mineralnymi, np.: Piwniczna-Zdrój, Muszyna, Krynica-Zdrój.

Okolice Wieliczka i Bochni słyną z wielowiekowej tradycji wydobywania soli kamiennej. Na terenie Małopolski leży Lubelskie Zagłębie Węglowe.


Małopolska w okresie panowania Piastów i Przemyślidów

Pod koniec X wieku Małopolskę Polanie wcielili do swego państwa (według jednej z teorii, w wyniku wojny polsko–czeskiej w 989[10]) Utworzono wtedy dwie prowincje: krakowską orazsandomierską. Co najmniej od 1000 roku w Krakowie znajdowała się siedziba biskupstwa, która obejmowała znaczną część regionu, natomiast za panowania Kazimierza I Odnowiciela miasto stało się główną siedzibą książęcą. W 1040 roku Kraków stał się stolicą Polski.

W 1138 na mocy ustawy sukcesyjnej Bolesława Krzywoustego kraj został podzielony na dzielnice, a seniorem z władzą zwierzchnią został najstarszy syn, Władysław II Wygnaniec. Ziemia krakowska i ziemia sandomierska stały się główną częścią dzielnicy senioralnej. Kraków stał się siedzibą seniora. W 1177 w Małopolsce wybuchł bunt możnowładztwa przeciwko Mieszkowi III Staremu. Mieszko Stary został wygnany z kraju. W okresie rozbicia dzielnicowego Kraków był siedzibą księcia seniora, z czasem jednak książęta krakowscy stracili faktyczne zwierzchnictwo nad innymi władcami piastowskimi. W 1241 region został zniszczony podczas najazdu tatarskiego. Powołanie na tron krakowski Kazimierza II Sprawiedliwego, najmłodszego syna Bolesława III Krzywoustego, który łamiąc postanowienia senioratu zalegalizował swe rządy na zjeździe w Łęczycy. 25 maja 1243 roku Małopolanie pobili pod Suchodołem upominającego się o Kraków Konrada mazowieckiego. Władzę nad Małopolską objął syn Leszka Białego,Bolesław Wstydliwy. W 1259 roku miał miejsce drugi najazd tatarski, pod wodzą chana Burondy, na Polskę. Książę Bolesław V Wstydliwy schronił się na Węgrzech przed najeźdźcami. Walki trwały do 1260 roku. W 1279 roku po śmierci Bolesława Wstydliwego rządy w Krakowie objął Leszek Czarny. Książę prowadził wojny z książętami ruskimi, Jaćwingami, Litwinami, Tatarami. Od 1291 roku władcą ziemi krakowskiej został król czeski Wacław II, a w 1305 roku Wacław III z rodu Przemyślidów. W 1320 w katedrze wawelskiej miała miejsce koronacja Władysława Łokietka, kończąca symbolicznie okres rozbicia dzielnicowego. Odtąd aż do 1734 Kraków był miejscem koronacji królów Polski. W 1333 zmarł Władysław Łokietek. Pogrzeb króla w Krakowie umocnił rolę miasta jako metropolii monarszej.

W tym samym roku rozpoczęło się panowanie Kazimierza Wielkiego. Za panowania Kazimierza Wielkiego powstał wielki system obronny warowni królewskich zabezpieczających zachodnią granicę państwa od strony Śląska. W 1364 roku z inicjatywy Kazimierza III Wielkiego powstała Akademia Krakowska. Uniwersytet został odnowiony i unowocześniony przez Jadwigę Andegaweńską iWładysława II Jagiełłę.

W 1474 roku ziemia lubelska i ziemia łukowska zostały wydzielone z województwa sandomierskiego jako województwo lubelskie.



 opis pochodzi ze strony wikipedia pl: http://pl.wikipedia.org/wiki/Ma%C5%82opolska

Województwo małopolskie - oficjalna strona Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego ul. Racławicka 56 30-017 Kraków

Region Małopolska - Po raz pierwszy w źródłach pisanych nazwa Małopolska (w wersji łacińskiej „Polonia Minor”) pojawia się w roku 1411. Nazwa mogła sugerować (poza oczywistym dla nas, współczesnych opisem wielkości terytorium) Polskę młodszą, rozszerzoną, niejako w opozycji do Wielkopolski – łac. „Polonia    Maior”.
Państwo twórczą rolę Małopolski podkreśla jej łacińska dewiza: „Mater et Metropolis Omnium Terrarum Poloniae”. W tłumaczeniu na język polski oznacza ona „Matka i Stolica wszystkich ziem Polski”. Herbem Małopolski był orzeł biały w koronie, identyczny z herbem Króla i Królestwa Polskiego. W Średniowieczu podkreślało to  znaczenie tych ziem pośród wszystkich ziem Królestwa.
Region ten od dawna składał się z trzech województw: krakowskiego, sandomierskiego i lubelskiego. Świadczy o tym lektura Marcina Kromera, XVI-wiecznego autora opisującego Polskę, jak również XVII-wieczne opracowanie Szymona Staropolskiego znane pod nazwą „Polonia sive status Regni Poloniae descripto” („Polska albo opisanie położenia Królestwa Polskiego”).
W takim kształcie terytorialnym Małopolska istniała w I Rzeczypospolitej, a przestała funkcjonować w wyniku procesów historyczno-politycznych w wieku XVIII i XIX.  Główną, destrukcyjną rolę odegrały tutaj rozbiory, które nadal wpływają bezpośrednio na świadomość współczesnych Małopolan. Dla zilustrowania problemu można  zapytać o to czy Lublinianie lub Radomianie czują się Małopolanami? Ta część Małopolski w okresie rozbiorów znalazła się w Królestwie Kongresowym i wydaje się, że straciła poczucie przynależności. Innym przykładem może być wpływ zaboru austriackiego na część terenów dawnego województwa ruskiego leżących nad Sanem. Kiedyś nie zaliczano ich do Małopolski, a obecnie wielu je tak traktuje (jest to jeden z problemów związanych z częstym utożsamianiem austriackiej Galicji z Małopolską). Małopolska, rozumiana jako dzielnica obejmująca trzy wspomniane wcześniej województwa, funkcjonowała zarówno w ówczesnej literaturze, jak i w mowie potocznej. Ludzi pochodzących z tych województw określano „Małopolanami”. Nazwą Małopolska posługiwano się również na gruncie państwowym, prawnym.Małopolska przez stulecia stanowiła całość zarówno w sensie kulturowym, ekonomicznym jak i politycznym, innymi słowy jest klasycznym regionem historycznym i kulturowym.Świadomi skomplikowanych procesów historycznych, politycznych i kulturowych roboczo przyjęliśmy za obszar Małopolski uważać obszar województw I Rzeczpospolitej: krakowskiego, sandomierskiego i lubelskiego wraz z częścią dawnego województwa ruskiego. (artykuł pochodzi ze strony: http://www.malopolska24.pl/index.php/czym-jest-malopolska/    Redakcja malopolska24.pl: Witold Wiśniewski - redaktor naczelny. Katarzyna Moskała - redaktor.

Fotografia (gr. φως, phōs, D. phōtós – światło; gráphō – piszę, graphein – rysować, pisać; rysowanie za pomocą światła) – zbiór wielu różnych technik, których celem jest zarejestrowanie trwałego, pojedynczego obrazu za pomocą światła. Potoczne znaczenie zakłada wykorzystanie układu optycznego, choć nie jest to konieczne – fotografia otworkowa, rayografia.

 Podstawowy podział technik fotograficznych

  • fotografia analogowa – od swego powstania oparta na chemii światłoczułych związków srebra. Dzieli się na fotografię monochromatyczną i fotografię barwną. Materiały fotograficzne dzieliły się na dwa rodzaje: pierwsze służyły do utrwalenia obrazu waparacie i produkowane były w postaci klisz ciętych (do aparatów wielkoformatowych – fotografia wielkoformatowa), błon (filmów) perforowanych (do aparatów małoobrazkowych), błon zwojowych najczęściej o szerokości 60 mm (do aparatów średnioformatowych). Obraz zapisany na kliszach przenoszony był na papiery o różnych formatach.

  • szlachetne techniki fotograficzne – techniki oparte na wykorzystaniu światłoczułości i garbujących właściwości chromianów, a także innych związków światłoczułych, np. guma, pigment, bromolej.

  • fotografia cyfrowa – tutaj rejestracja obrazu odbywa się nie na materiale światłoczułym, ale na urządzeniu optoelektronicznym zwanym matrycą (np. w układzie CCD, CMOS) zamontowaną w aparacie cyfrowym. Obiektywy aparatów cyfrowych są identyczne (pod względem konstrukcji optycznej) ze stosowanymi w aparatach do fotografii tradycyjnej, ale występują też w postaci zmodyfikowanej, np. z wbudowanymi mechanizmami korekcji wstrząsów.

Naukowców od zawsze fascynowała możliwość rejestrowania dokładnych obrazów ruchu, przykładem jest twórczość Eadwearda Muybridge'a.

Historia

Jedna z pierwszych fotografii barwnych wykonana (ok. 1900 roku) metodą opracowaną przez "Polskiego Edisona" Jana Szczepanika. Szczepanik opatentował tę metodę w USA i w Wielkiej Brytanii. Na podstawie licencji Szczepanika amerykańska firma Kodak w roku 1928 wprowadziła do sprzedaży film barwny "Kodachrome", a niemiecka firma AGFA, po ulepszeniu jego projektu, wyprodukowała własne aparaty małoobrazkowe "Agfacolor".

Autoportret Siergieja Prokudina-Gorskiego z lat 1905-1915 nad rzeką Karolitskai niedaleko Batumi.

Fotografia, powstała w XIX wieku, korzystała z wynalazków znanych już wcześniej. Przykładem jest camera obscura, znana już w starożytnej Grecji.

  • 1556 – Georg Fabricius zauważył, że chlorek srebra zaczernia się pod wpływem promieni słonecznych.

  • 1724 – światłoczułość azotanu srebra zaobserwował Johann Heinrich Schulze.

  • 1725 – w Halle Johann Heinrich Schulze uzyskał pierwsze odwzorowanie obrazu na emulsji światłoczułej sporządzonej z chlorku srebra na podkładzie z białej kredy.

Spreparowana odpowiednio kreda posłużyła jako substancja mająca zapewnić w miarę równomierne pokrycie materiału podkładowego emulsją. Jako obrazu do odwzorowania użył nieprzeźroczystego materiału, w którym wyciął szablony. Następnie naświetlał emulsję na słońcu przez te szablony. W ten sposób uzyskał pierwszy, chociaż nie dający się jeszcze utrwalić, obraz fotograficzny.
  • 1826 lub 1827 – powstała pierwsza fotografia, stworzona przez Francuza Josepha-Nicéphore'a Niepcego na wypolerowanej płycie metalowej

Jako substancję światłoczułą wykorzystał on asfalt syryjski – związki bitumiczne wytworzone z ropy naftowej. Otrzymane przez niego zdjęcie było jednak bardzo niedoskonałe.
  • 1839 – rok uznawany za właściwą datę wynalezienia fotografii. Francuz Louis Jacques Daguerre zademonstrował Akademii Francuskiej zdjęcie fotograficzne otrzymane na warstewce jodku srebra, powstałej w wyniku działania pary jodu na wypolerowaną płytę miedzianą pokrytą srebrem.

Metoda Daguerre’a, zwana od nazwiska twórcy dagerotypią, pozwalała na otrzymanie poprawnego zdjęcia, ale tylko w jednym egzemplarzu, gdyż utworzony na płytce obraz był od razu obrazem pozytywowym.
  • w tym samym czasie nad otrzymywaniem obrazów tworzonych przez światło pracował angielski uczony William Henry Fox Talbot.

Naświetlając w ciemni optycznej papier powleczony jodkiem srebra uzyskał on – po wywołaniu kwasem galusowym – obraz negatywowy, w którym jasnym miejscom fotografowanego przedmiotu odpowiadał czarny strąt srebra. Następnie, naświetlając przez ten negatyw arkusz papieru pokryty warstewką chlorku srebra, otrzymywał obraz pozytywowy w dowolnej liczbie odbitek.
  • 1839 – John Herschel na określenie procesu opracowanego przez Talbota wprowadził termin fotografia.

Technika fotografii rozwijała się od tego momentu bardzo szybko. Już wkrótce płytki srebrne lub arkusze papieru zastąpiono płytkami szklanymi powleczonymi warstwą światłoczułą. Płytki te preparowano tuż przed wykonaniem zdjęcia, co wymagało przenośnej ciemni fotograficznej, w której można było dokonać tego zabiegu.

  • 1861 – fizykowi Jamesowi Clerkowi Maxwellowi udało się uzyskać pierwszą trwałą fotografię barwną.

  • 1907 – bracia Lumière wprowadzili na rynek pierwsze płyty do fotografii barwnej,Autochrome. Były one wyprodukowane na bazie barwionej skrobi ziemniaczanej.

  • 1935 – wprowadzono do sprzedaży pierwszy współczesny trójwarstwowy film barwny –Kodachrome.

  • większość współczesnych filmów barwnych, oprócz Kodachrome, wykorzystuje technologię stworzoną dla filmu Agfacolor w 1936.

  • od 1963 – jest dostępny natychmiastowy materiał kolorowy firmy Polaroid Corporation.

Fotografia pojawiła się na ziemiach polskich już w roku 1839, kiedy to Kurier Warszawski wydrukował ogłoszenie firmy Fragetoferującej aparaty do dagerotypii. Rok później w Poznaniu i w Warszawie pojawiły się ilustrowane broszury poświęcone dagerotypii.

Początek przemysłu fotograficznego na ziemiach polskich to rok 1887, kiedy chemik Piotr Lebiedziński założył w Warszawie fabrykę papierów fotograficznych FOTON. W 1899, również w Warszawie, powstała wytwórnia aparatów fotograficznych i obiektywów FOS.

Fotografia tradycyjna a analogowa

Bardzo często fotografię tradycyjną (opartą na wykorzystaniu światłoczułych własności halogenków srebra) kompletnie mylnie określa się fotografią analogową. Jest to poważny błąd merytoryczny, gdyż fotografią analogową można określić proces reprodukcji obrazu z pomocą urządzeń elektronicznych analogowych (np. fotopowielacz). Wynikiem działania światła na taki element światłoczuły jest powstanie sygnału analogowego, a nie efektu fotochemicznego na błonie filmowej czy innym nośniku emulsji światłoczułej. (artykuł pochodzi ze strony wikipedia.pl: http://pl.wikipedia.org/wiki/Fotografia)

Fotografia Ogólnopolski kwartalnik poświęcony fotografii artystycznej i profesjonalnej, galerie twórców polskich i zagranicznych, kalendarium wystaw i wydarzeń.
Wideofilmowanie -

Aby uniknąć przykrych niespodzianek, doradzam bardzo dokładne przygotowanie planu zdjęć. Dobry projekt filmu, najlepiej w formie pisemnej, z zaznaczeniem punktów odniesienia i dodatkowych parametrów jest połową sukcesu. Filmując miej na uwadze czas i harmonogram, ale staraj się wykorzystywać wszystkie spontanicznie powstające sytuacje. Jest to niewątpliwie równie trudne jak utrzymanie terminów przy jednoczesnym wykonaniu wszystkich zaplanowanych ujęć.

Uwaga! Pamiętaj, aby robić dużo zbliżeń na przebitki! Zawsze lepiej mieć za dużo materiału niż za mało. Decydując się na ujęcia z różnych perspektyw pamiętaj, że będą one podczas montażu w jakiś sposób połączone. Nie ma większego sensu robienie ujęć różnych panów nie pasujących do siebie. Przysporzy to tylko dodatkowych trudności przy edycji. Profesjonalni operatorzy projektują odpowiednie ujęcia dla każdej sceny w scenariuszu. Nie musimy być, aż tak dokładni, ale poświęcenie kilku chwil na przemyślenia na pewno nie zaszkodzi.

Sugestie, przenośnie i skróty

Odmienne ujęcia tego samego tematu połączone w różne sekwencje mogą wywoływać na widzu niejednakowe wrażenie. Mądrze zmontowany film, z wykorzystaniem ujęć zapisanych w całkowicie różnych warunkach i o różnych porach umożliwia przeniesienie na ekran wybranych treści. (artykuł pochodzi ze strony: http://omultimediach.pl/poradnik-filmowca-filmowanie-z-przeznaczeniem-do-montazu/)

Fotografia ślubna -zdjęcia ślubne  to najważniejsza pamiątka i prezent jaki może dostać para młoda. Fotograf ślubny to osoba, która nam towarzyszy podczas całej ceremonii, także podczas wesela. 

Wideofilmowanie Wieliczka      Zdjęcia do dokumentów Wieliczka         Wideofilmowanie Wieliczka     Wideofilmowanie Proszowice

Wideofilmowanie Kazimierza Wielka   Wideofilmowanie Niepołomice   Wideofilmowanie Dobczyce   Wideofilmowanie Myślenice
Wideofilmowanie Gdów    Wideofilmowanie Skawina   Wideofilmowanie Kraków    Wideofilmowanie Miechów
Fotograf Wieliczka   Fotograf Proszowice   Fotograf Kazimierza Wielka   Fotograf Niepołomice   Fotograf Dobczyce
Fotograf Myślenice    Fotograf Skawina    Fotograf Miechów    Fotograf Gdów   Fotograf Kraków